Bubisher

As Mariñas Lectoras sacan o seu lado máis solidario e queren colaborar no proxecto Bubisher coa venta dunhas postais.
O curso pasado, o clube de lectura dedicou parte das súas lecturas a achegarse á problemática dos campamentos saharauís, e foi tal o impacto que nos provocou, que cando soupemos do proxecto Bubisher tamén quixemos implicarnos nel. Pero…

- Como podemos colaborar?
- Xa o teño! Faremos unhas postais e co diñeiro recaudado axudaremos a levar libros ao Sahara.
- Boa idea! Pero necesitaremos unhas boas fotos para ilustralas.
- Eu coñezo unha persona que pode cedernos algunha das que fixo cando visita os campamentos.
- Está ben, pero as fotos soas… Non será mellor acompañalas dun texto?
- E se falamos con Gonzalo Moure? Mandámoslle as fotos, e que sexa el quen lles dea voz ás imaxes. Que vos parece?
- Adiante!

E, meu dito, meu feito. As mariñas lectoras sacan o seu lado máis solidario para colaborar co Bubisher. Así que, se alguén do clube se vos achega para vendervos unhas postais, xa sabedes, contaxiádevos da súa xenerosidade e amosádelles a vosa faceta máis solidaria. Así todas e todos os d'As Mariñas poñeremos o noso graíño de area nun deserto que precisa libros.Grazas a Gonzalo Moure e a Sabela Lorenzo por darnos a oportunidade de colaborar neste proxecto.

BubbleShare: Share photos - Play some Online Games.

Bubisher

E que é Bubisher?

Por Bachir, por Kori, por Lalia, por Susu, por Caramelo e por todos aqueles que sen saber dos seus nomes, si coñecemos as súas inxustas condicións de vida.
Dinos Gonzalo Moure na súa páxina: "Tal vez tú seas un día uno de los que vayan en el Bubi para leer en las escuelas saharauis, tal vez no. Pero, tal vez el que venga sea la compañera o el compañero más insospechado. Porque eso es lo que queremos: que nadie que haya pensado alguna vez en cómo ayudar a los saharauis, se quede sin hacerlo. Yendo a los campamentos a llevar el bibliobús y los libros a las aulas, o colaborando desde el colegio recogiendo libros, o de cualquier otra forma."

todosconelsahara

Neste club de lectura dedicamos parte das nosas lecturas a coñecer a situación na que vive o pobo saharauí. A través de Bachir, de Kori, de Lalia, de Susu e tamén de Gonzalo Moure soubemos da xenerosidade dunha xente que vive abandoada desde fai 33 anos na parte máis inhóspita do deserto do Sahara.

E é por iso que non podemos deixar de facernos eco dunha iniciativa que arrincou hai uns días para conseguir que, a través da presentación do maior número posible de sinaturas, o Goberno español busque unha solución xusta e pacífica para ese conflito.

A maioría de vós sodes menores de idade, e polo tanto non podedes asinar, pero si sodes coñecedoras e coñecedores da problemática do pobo saharauí, e seguro que vos interesará acceder a esta información clicando na imaxe de embaixo. Porque "As Mariñas lectoras" tamén estamos co Sahara.

Un anxo na nosa biblioteca

Gonzalo Moure veunos visitar . Vós xa o coñeciades porque o autor, sen pretendelo, deixa moito del nos seus escritos. Pero hoxe falastes con el de libros (dos seus, dos da súa mocidade, dos dos seus amigos), do Sáhara, de Caramelo, do Risón, de cabalos, dos estudos, de traballos, da vivencia oceánica na escrita, de anxos que gustan das bibliotecas... E agasallounos con palabras como estas: Lembrades?

“Ler fainos máis libres”.
“Ler fainos sufrir”.
“O erro é pensar que as riquezas son as cousas”.
“O libro realmente importante na carreira dun autor é o inicialmente máis inútil. Pensemos no Principiño de Saint Éxupery”.
“Para escribir un libro hai que espirse”.
El dedicounos Son un cabalo, e nós, agasallámolo con Palabras de Caramelo e A noite d'O Risón; seus propios libros, si, pero de seguro que agora lle serán, se cadra, un bocadiño máis especiais, pois vós tamén escribistes neles as vosas propias dedicatorias.

Gonzalo Moure fálanos da súa visita a nosa biblioteca

"Os ollos de ver están no corazón"

A semana pasada o Sáhara visitou as Mariñas.
Todo o balbordo dos campamentos saharauís inundou a nosa cafetería coas fotos e os obxectos que a nosa compañeira Dores trouxo de aló.

"As Mariñas Lectoras" tamén contribuístes co voso graíño de area decorando a corticeira da biblioteca cos comentarios e debuxos sobre O cazador de estrelas e Palabras de Caramelo.

E mentres tanto, na biblioteca puidéronse ver cada día unha curtametraxe distinta sobre o pobo saharauí:

- O primeiro día achegámonos á orixe dos campamentos e á súa forma actual de vida.

- O segundo día coñecemos a Lalia que nos falou en primeira persoa da esperanza en retornar ao seu país.

- E o terceiro día acompañamos a Susu na súa primeira viaxe desde Smara ata Madrid dentro do programa: "Vacaciones en Paz".

"Os ollos que miran non son os ollos de ver; os ollos de ver están no corazón"

Caramelo fálanos

Lémbravos a un personaxe, verdade?
Si, por que non, podería ser Caramelo, o amigo de Kori. Que cres que Caramelo nos está a dicir?
E ti, que lle dirías despois de ler a obra de Gonzalo Moure?

E que nos contarías a nós do libro? Gustouche a historia?, e os personaxes?
E que nos dis do final do libro?
Por que recomendarías Palabras de Caramelo a todas esas persoas que nos len?
Benvido ao noso recuncho de animais favoritos, Caramelo!

O cazador de estrelas

Mañá venres, podemos falar de...

Historia: "Agelia contaba que de joven quería estudiar para ingeniero, pero la guerra llegó cuando había conseguido una beca para ir a estudiar a España y ya nunca salió del país"

Condicións de vida: "Para evitar que el polvo se colase en la jaima, las lonas de la puerta la ventana estuvieron echadas. Agelia y Magali entraban y salían de la tienda quejándose de la arena, y Bachir encontró en la comida algunas partículas que rechinaron en sus dientes. A lo lejos, los berridos de los camellos y los balidos de las cabras mostraban también el desagrado por un viento que debía resecar sus gargantas"

Solidariedade: "Que noticias venían de fuera. Quienes eran los extranjeros que pululaban por allí. Qué ayudas habían traído. Y, en definitiva, cuándo dejarían de ser refugiados y volverían a su tierra…"

Inxustiza: "Sobrevivir es nuestra forma de lucha. Solo con eso le decimos al mundo que seguimos aquí. Que se está cometiendo una gran injusticia con el pueblo saharaui".

Actitudes persoais: "Reconoce que eres un poco tirano. Te has acostumbrado a que todo el mundo te proteja"

E de todo o que nós queiramos...

Os contos que Kori non pode escoitar

"Bajo la jaima" é unha recompilación de contos populares saharauís que podes atopar na sección de literatura xuvenil en castelán (821-4).

Os contos nárranse á tardiña cando os nenos e nenas antes da cea reúnense na "jaima". Todos están sentados, todos participan na emisión do conto coa súa atención e interese...

El nuevo maestro

El nuevo maestro parecía muy severo y no ser muy querido por muchos de sus pequeños alumnos, porque, a menudo, hacía preguntas sorprendentes y pedía, sobre todo, que presentaran sus deberes cada mañana.
Un día ordenó a la clase dibujar un pájaro sobre un árbol en dos minutos solamente. Hizo bien entender, con amenazas muy claras, que castigaría a estar arrodillados contra la pizarra, durante una hora, a aquellos que no finalizaran la tarea a tiempo.
Los dos minutos acabaron. El maestro golpeó violentamente la mesa para que los alumnos levantaran sus pizarritas. Todo el mundo dibujó o intentó dibujar el árbol y el pájaro salvo el pequeño alumno del rincón. El maestro se dirigió a él y le preguntó:
- ¿Por qué no has dibujado el pájaro también?
Y el pequeño respondió:
- Maestro, yo lo he dibujado pero cuando usted golpeó la mesa se asustó tanto que salió volando.

Palabras de Caramelo.

Esta peciña de Gonzalo Moure foi a elixida para ler polas Mariñas lectoras do primeiro ciclo da ESO.
Queredes saber de que vai? É a historia dun neno con problemas (un neno saharauí xordomudo empeñado en aprender a ler e escribir), que ten como mellor amigo e confidente un camelo chamado Caramelo e que vive nun campamento de refuxiados no deserto do Sahara.
Tal vez vos pareza estraño, non si?
Como di o propio autor, Palabras de Caramelo fálanos do pobo saharauí, pero ante todo fálanos da amizade, das ansias por aprender. "Tiven fai sete anos a sorte de coñecer unha nena xorda, dobremente marxinada, por xorda e por refuxiada, que con todo, e a pesar de non ter ferramentas de comunicación (nin escritura, nin Lingua de Signos), tivo pouca dificultade para facerse entender por min. Non hai nada que non se poida conseguir con vontade e con boas razóns para facelo".
Defende o poder da palabra, o respecto pola diferencia e o amor aos animais.
Oxalá que vos guste!

Coñecendo a Bachir

Bachir ten 12 anos, e unha enfermidade pulmonar teno retido na súa “haima”.
Bachir vive en Smara un dos campamentos de refuxiados saharauís. Alí as condicións de vida son moi duras: moita area, moitas pedras..., moita calor sobre todo no verán con temperaturas superiores aos 50º e practicamente ningún recurso polo que a supervivencia se basea na axuda humanitaria que reciben.
Estes campamentos que existen dende fai 32 anos, e onde viven máis de 200.000 persoas, formáronse a partir da invasión de Marrocos nos territorios saharauís. Este feito obrigounos a abandonar as súas casas e as súas cidades e fuxir ao deserto onde foron bombardeados e masacrados.
Ante esta tráxica situación, Arxelia cedeulles o anaco máis inhóspito do deserto do Sahara. Naceron, así, os campamentos de Smara, Auserd, Aaiún e Dajla ( os nomes son os mesmos que os das cidades que se viron obrigados a abandonar).